ذهن کور

سلام

یه چند وقتی بود داشتم فکر می کردم که چی بنویسم. با دیدن نوشته های ابوالفضل یاد جنوب افتادم و مطلبی که اون موقع ها ذهنم رو مشغول کرده بود.

اسفند امسال اولین سالی بود که به اونجا رفتم. قبل از سفر از خیلی ها حرف های ضد و نقیض شنیده بودم. بعضی ها می گفتن حس و حالی داره که اصلا تعریف کردنی نیست. یا اینکه اونجا قطعه ای از بهشته و یا اینکه کربلای ایران در مناطق عملیاتی جنوبه و خلاصه این یک طرفه قضیه بود در مقابل هم عده ای می گفتن بعضیا جوان های مردم رو بردن به کشتن دادن و حالا هم .... یا اینکه خیلی از این شهداء گم نام بعثی های عراقی هستند و الی اخ .

البته در مقابل کسایی که مخالف صحبت می کردن ، مثل اکثر اوقات من کم نمی آوردم و معمولا جواب ها و دلائل  مکفی را ارائه می کردم.

اما خوب این سفر فرصت خوبی بود تا از نزدیک با این فضا آشنا بشم.

خوب تاریخ آغاز سفر رسید و ما رفتیم و اومدیم. از خاطرات نمی گم چون اکثر کسایی که می رن و می آن معمولا خاطرات مشابهی رو دارن. فضای جنگ رو در برخی مناطق مثل شلمچه و فتح المبین خیلی خوب طراحی کرده بودند. آدم حالش رو می برد.

اما اصل قضیه. مناطق عملیاتی جنوب هم یه جایی بود مثل بقیه جاهای ایران مثل کوهستان ها و دره ها و هورها و کویر ها و بیابون های دیگه ایران. فقط شاید بیشتر از جاهای دیگه سیم خاردار داشت بعلاوه کلی یادمان و لاشه تانک و از این جور چیزها.

سوال این بود که اصلا آیا فضای این منطقه معنوی هست یا نه. و اگر هست چه چیزی اون رو به این معنویت رسونده.؟

منظورم اینه که آیا به محض ورود و درک این مناطق انسان احساساتش به سمت یه موضوع فرامادی تحریک می شه یا نه. و اگر این چنین است چه چیزی با عث شده ، اینجا هم تا 30 سال پیش مثل بقیه جاهای ایران بود و هیچ جایگاهی از تقدیس نداشت. چی شد که تو این 20 یا 30 سال گذشته اینقدر مورد اکرام و احترام قرار گرفت که بعضی ها حتی پابرهنه روی این خاکها قدم می گذاشتند و خاکش رو بعنوان بعنوان طوطیا بر می داشتن.

در دیدگاه فرا دینی ، کسانی که در راه رسیدن به ارزش های والا و ارزشمند ایثار می کنند و در بالاترین درجه جان خود را فدا می کنند ، حداقل قابل احترام هستند . کما اینکه در بسیاری از کشور های لاییک ارزش زیادی را برای کشتگان جنگ خود قائلند و از آنها بعنوان قهرمان یاد کرده و برای زنده نگهداشتن روح ایثار یادبودهایی مانند نام گذاری یک روز خاص ، خیابان ، میدان ، شهر و ... با نام قهرمانان جنگ یاد آنها را تازه نگه می دارند.

اما در ایران ما،  این کار فراتر از احترام و اکرام است و قهرمانان ما به جایگاه تقدیس رسیده اند و از آنجا که واژه مقدس تنها برای مسائل ارزشی فرا مادی و معمولا مرطبت با خداوند مطرح می شود سوال فوق مفهوم بیشتری پیدا می کند.

این مطلب رو همین جا قبل از بیشتر باز کردن بحث می بندم تا اگر دوستان نظری دارن مطرح کنند و در ادامه که در چند روز آتی خواهد بود مطلب رو بیشتر می شکافم و سعی می کنم یه نتیجه گیری داشته باشم